Mój pierwszy pobyt w Krynicy przypadł na majowy weekend. Jeśli chodzi o panujący tam gwar i zgiełk, Krynica przypominała mi wtedy Zakopane. Mimo to wrażenie pozostało pozytywne. W marcu tego roku, gdy po raz drugi zawitałam do Krynicy, zobaczyłam zupełnie inne miejsce. Takie samo, ale inne.

Podobnie jak w lecie, pobyt w Krynicy rozpoczęłam od Jaworzyny. Tym razem poznając uroki stacji narciarskiej, szczycącej się mianem najlepszej w Polsce. Już sam wjazd na parking uświadomił mi że to musi być prawda- jak inaczej można by wytłumaczyć konieczność zapłacenia za niego aż 10zł? Nie będę się rozpisywać na temat kolejnej stacji narciarskiej, podzielę się tylko jedną opinią: kolejkom gondolowym mówię stanowcze i zdecydowane nie.

Wracając do tematu- Krynica.

Nie będę odkrywcza, jeżeli napiszę że ogromne wrażenie robi na mnie architektura Krynicy. W okresie zimowym, gdy ruch turystyczny maleje, łatwiej widzieć uroki takich miejsc. W zasadzie przymykając oczy, można cofnąć się 100 lat wstecz i zobaczyć przedwojenny kurort. Ale nie tylko- nowa pijalnia to już budynek typowo socjalistyczny. Jak zwykle wybrałam najbardziej śmierdzącą wodę (Tadeusz, przy nim Zuber to sama przyjemność). W samej pijalni ruch zrobił się w porze poobiedniej, zwróciłam uwagę że byłam tam chyba najmłodsza. Tchnienie przeszłości można było poczuć korzystając z sanatoryjnych rozrywek- o 16 w sali koncertowej rozpoczął się występ chóru. Repertuar ambitny i klasyczny- m. in. Moniuszko. Po wyjściu (nie dotrwaliśmy pewnie nawet do połowy koncertu) czułam się jakbym naprawdę wróciła z podróży w czasie i tu już nie przedwojenna architektura była tego przyczyną.

Kolejnym punktem naszego pobytu w Krynicy była wizyta w Romanówce- willi mieszczącej muzeum Nikifora Krynickiego, słynnego malarza- prymitywisty. Twórczość Nikifora przypomina bazgroły dziecka wykonane kredkami świecowymi. Ale wrażenie, które powstaje jest takie, że zwykłe rzeczy, budynki, przedmioty stają się czymś bajkowym czy wręcz fantastycznym. Malarstwo było dla mającego trudności w porozumiewaniu się z otoczeniem Nikifora (słabo słyszącego i z wadą wymowy) sposobem wyrażania siebie. Patrzenie na jego prace jest jak patrzenie spod przymkniętych powiek na Krynicę- można przenieść się w inny świat.

Myślą przewodnią tego tekstu, miała być próba spojrzenia na miejsce, będące jednym z bardziej znanych polskich uzdrowisk, w którym pozostał ślad dawnego piękna. Staram się przychylniej spoglądać na miejsca, odpychające mnie ogromnym ruchem turystycznym, którego przecież nie sposób ignorować a przez który nie warto ich omijać. Żal mi tylko widząc nową zabudowę, często kompletnie gryzącą się z pierwotnym charakterem miejsca, a niestety w Krynicy (podobnie jak np. w Szklarskiej Porębie) zjawisko to jest bardzo widoczne. I na koniec pijalnia Jana, w której byliśmy jedynymi gośćmi.

Ewa